Κι όμως …

loveΚι όμως τον έρωτα που ήθελες τον είχα να σ’ τον δώσω•
τον έρωτα που ήθελα — τα μάτια σου με το ’παν
τα κουρασμένα καί ύποπτα — είχες να με τον δώσεις.
Τα σώματά μας αισθανθήκαν και γυρεύονταν•
το αίμα και το δέρμα μας ενόησαν.

Aλλά κρυφθήκαμε κ’ οι δυο μας ταραγμένοι.

Αυτό που ομορφαίνει τη ζωή και τη κάνει μοναδική για τον καθένα είναι ότι ο καθένας μας θα αγαπηθεί και θα αγαπήσει τοv κάθε άνθρωπο διαφορετικά και μοναδικά. Αγαπάμε πάνω από μια φορά ή μόνο μια φορά; Εξαρτάται από το πόσο ελεύθεροι είμαστε σαν άνθρωποι και όχι με την κυριολεκτική έννοια αλλά με τη μεταφορική. Πόσο δεκτικοί είμαστε στους ανθρώπους αφότου πληγωθούμε και αφότου μπορέσουμε να τα ξεπεράσουμε.
Ο χρόνος δεν θεραπεύει τα πάντα με το πέρασμα του . Απλώς τα κάνει πιο ανεκτά στην πορεία της ζωής μας, τα συνηθίζουμε. Έτσι είναι. Το θέμα είναι να μπορείς να ζεις με κάποιες συνήθειες. Αν δεν μπορείς όμως;
Ερώταςςς. Τι είναι αυτό που τελικά αφήνει ο έρωτας; Όχι δεν είναι η αγάπη αλλά το ανεξίτηλο σημάδι στην καρδιά μας όσο κοινότυπο και να ακούγεται. Αυτό μόνο αφήνει. Είτε φύγει είτε διαρκέσει για πάντα μένει ένα σημάδι το οποίο το κουβαλούμε μέσα στη ψυχή μας. Τα πάντα τα κουβαλάμε στη ψυχή μας. Γι’ αυτό και η ψυχή του ανθρώπου είναι μοναδική.
Το δύσκολο σε αυτόν τον κόσμο είναι να βρείς κάποιον που να μπορεί να περπατήσει μαζί σου σε αυτό το μονοπάτι και δε αυτό το δύσβατο δρόμο τον οποίο όλοι μας έχουμε να ακολουθήσουμε. Να βρεις κάποιον ο οποίος να είναι δίπλα σου σαν αγέρωχο βράχο. Να είναι η δύναμη σου όταν έσύ ξεμείνεις από δυναμεις. Να είναι η πνοή σου όταν εσύ ο ίδιος θα αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου. Να είναι η ανάσα σου όταν θα εξαντληθείς και να είναι το βήμα σου και ο οδηγητής σου όταν εσύ θα χάσεις τον προορισμό σου. Δύσκολο να βρεθεί μια «αδελφή ψυχή»; Ναι αλλά όχι ακατόρθωτο. Αδελφή ψυχή για τον καθένα είναι διαφορετικό, δεν έχει την ίδια σημασία για όλους. Λίγες συγκυρίες, λίγο καλός συγχρονισμός και λίγο δεκτικότητα στους ανθρώπους και ότι συλλάβει το ανθρώπινο μας μυαλό είναι εφικτό. Γιατί ότι σκεπτόμαστε μπορεί να πραγματοποιηθεί. Αν δεν μπορούσαμε να το συλλάβουμε στο μυαλό μας τότε δεν θα ήταν εφικτό.

Το ιδανικό στο μυαλό μας πάντα είναι διαφορετικό. Η πρώτη ματιά. Αυτό είναι που μας κάνει να ερωτευόμαστε, που μας συνεπαίρνει και μας αφήνει εκεί κολλημένους. Είναι σαν να βρισκόμαστε χαμένοι ολοκληρωτικά στο διάστημα. Μπορεί να διαρκέσει ένα δευτερόλεπτο. Μπορεί όμως να κάνει τη μεγαλύτερη ζημιά. Το πρώτο βλέμμα, το πρώτο χαμόγελο απλά αυτά. Ο έρωτας δεν έρχεται στην πορεία, ο έρωτας γεννιέται με την πρώτη ματιά. Η αγάπη έρχεται στην πορεία.
Όλα είναι θέμα στιγμής. Καλώς η κακώς έτσι είναι. Αν υπάρχει καλός συγχρονισμός; Αν δεν υπάρχει;. Σε αυτές τις περιπτώσεις μεγάλο ρόλο διαδραματίζει και η ανθρώπινη παρουσία με τις πράξεις. Εκμεταλλευόμαστε τις ευκαιρίες ;
Ρισκάρουμε; Η μένουμε απαθής στις πιο μικρές αλλά σημαντικές λεπτομέρειες τις ζωής μας; Γιατί η ζωή είναι αυτές οι μικρές μικρές λεπτομέρειες, είναι οι αρνήσεις , τα απωθημένα, τα ανεκπλήρωτα όνειρα. Πρέπει να αρπάζουμε τις ευκαιρίες…

Μ.Γ

One thought on “Κι όμως …”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *